Home
РУССКИЙ   IN ENGLISH    ประกาศ: Announcement by the National Legislative Assembly on the Invitation for the Ascension of the Heir to the Throne ** รัฐบาลไทยโดยกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ขอเชิญลงนามน้อมเกล้าแสดงความอาลัยถวายแด่ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมพลอดุลยเดช ** พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีแถลงการณ์ผ่านโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทยและสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย วันที่ 15 ตุลาคม 2559 เวลา 23.30 น. ** กิจกรรมสอท.: สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงมอสโก จัดงานเลี้ยงรับรองวันกองทัพไทย ** การจัดงานพิธีสตมวารของ สอท. ณ กรุงมอสโก เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ** ข่าว: ตารางแสดงวงเงินงบประมาณที่ได้รับจัดสรรและราคากลาง (ราคาอ้างอิง) ในการจัดซื้อจัดจ้างที่มิใช่งานก่อสร้าง ** The Royal Rainmaking **
Home
  • ความสัมพันธ์ไทย-รัสเซีย
  • สถานเอกอัครราชทูต
  • พื้นที่ในความรับผิดชอบ
  • สถานกงสุลในรัสเซียและ CIS
  • กิจกรรมสถานทูต
  • ข่าวและข้อมูลที่น่าสนใจ
  • ฝ่ายกงสุล
  • การศึกษารัสเซีย
  • ดาวน์โหลดเอกสารและแบบฟอร์ม
  • ข่าวงาน

  • 















    ติดต่อเรา
    Bolshaya Spasskaya 9
    Moscow 129090, Russia

    โทร: +7495 608-0856
    หมายเลขฉุกเฉิน:
    +๗๙๑๖ ๙๓๙-๒๑๕๕
    แฟกซ์: +7 (495) 690 - 9659

    รายละเอียดและแผนที่ >>>

    รูดอล์ฟิโอ ตอนที่ 3 - สอท. ณ กรุงมอสโก : รูดอล์ฟิโอ ตอนที่ 3 - สอท มอสโก

    รวมบทความ / วรรณกรรม /

    รูดอล์ฟิโอ ตอนที่ 3

    วาเลนติน ราสปูติน (เขียน)
    ก่อพงษ์ อัศวไชยวศิน (แปล)
    1965

    ภาพโดย ????????? ????? ?????????????

    *******************



    ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแบบไม่ทันตั้งตัว ผู้คนดูมีชีวิตชีวาผิดหูผิดตาขึ้นมาทันที และช่วงเวลานี้ก็เป็นช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง....เปลี่ยนจากเวลาแห่งการรอคอย มาเป็นเวลาแห่งการสมหวัง .....เหมือนที่ใครหลายๆคนในช่วงนี้มักจะฝันดี และตามทำนายฝันก็มักจะหมายถึงว่าพวกเขาจะสมหวังจริงๆ....ทั้งเรื่องทั่วไป...และความรัก....
    ...และในคืนหนึ่งนั้น....ค่ำแล้ว รูดอล์ฟกำลังเดินกลับมาถึงบ้าน

    ผู้หญิงคนหนึ่งดักรอเขาอยู่.....เป็นผู้หญิงมีอายุ เขาไม่รู้จักมาก่อน.....

    “ฉันคือแม่ของอีโอ” ผู้หญิงคนนั้นเริ่มแนะนำตัวอย่างสุภาพ “คุณ....ขอโทษนะคะ...คุณใช่รูดอล์ฟิโอหรือเปล่า”
    “ใช่ครับ” เขายิ้ม ตอบรับ
    “ฉันรู้จักคุณผ่านลูกสาวฉันน่ะค่ะ....ก็....ลูกสาวฉันพูดเกี่ยวกับคุณบ่อยอยู่....โดยเฉพาะช่วงหลังๆนี้....ฉันเองก็”
    ผู้หญิงคนนั้น...แม่ของอีโอกระอักกระอ่วน...ไม่รู้จะพูดต่ออย่างไร.....ชายหนุ่มเข้าใจดี....เข้าใจดีว่าแม่ของอีโออยากจะถามเรื่องอะไร...เกี่ยวกับเขา....หรือจากตัวเขา....ในฐานะแม่ของเธอ....
    “อย่าห่วงไปเลยครับ เรา...ผมกับอีโอ....เราเป็นเพื่อนที่ดีอย่างมาก.....คุณแม่ไม่ต้องห่วงอะไรครับ ไม่มีอะไรที่ไม่ดีเกิดขึ้นแน่”
    “แน่นอนค่ะ...แน่นอน....” แม่ของอีโอยังคงกระอึกกระอัก พูดไม่ถูก “....แต่อีโอ...เธอเป็นเด็กเอาแต่ใจตัว เธอไม่เคยเชื่อฟังพ่อแม่เลย.....แล้วนี่พอถ้าคุณ...เข้ามา....คุณเข้าใจไหมคะว่า...เอ่อ...วัยนี้มันก็น่าเป็นห่วงอยู่....ฉันเองก็กลัวว่า....กลัวว่าเธอจะหุนหัน...ทำอะไรโง่ๆลงไป...ตามประสาเด็กวัยรุ่น....ฉันกลัวว่า....ก็เพราะเธอไม่มีเพื่อนสนิทในชั้นเลยสิคะ.....หรือแม้แต่เพื่อนร่วมวัยก็เถอะ”
    “งั้นก็แย่นะครับ”
    “ฉันรู้ดีค่ะ....ฉันเองรู้สึกว่า...คุณเองมีอะไรบางอย่าง....ที่ครอบงำเธออยู่”
    “คุณแม่ครับ....เอาอย่างนี้ครับ เดี๋ยวผมจะพูดกับเธอเองครับ ....แต่จริงๆแล้ว...ผมว่า...อีโอก็เป็นเด็กดีนะครับ ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร ผมว่าคุณแม่อาจจะคิดมากไปเองก็ได้”
    “....ไม่รู้สิคะ”
    “...งั้นลาตรงนี้นะครับ เรื่องนั้นเดี๋ยวผมคุยเอง รับรองเรียบร้อยไม่มีปัญหาครับ”

    *******************


    ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะโทรหาสาวน้อยทันทีที่ถึงบ้าน.....ยิ่งต้องโทรเพราะภรรยาของเขาไม่อยู่......
    “รูดอล์ฟิโอ....” เธอดีใจอย่างยิ่งทันทีที่ได้ยินเสียงเขา “มันต้องอย่างนี้สิ ดีแล้วที่โทรมา....รูดอล์ฟิโอ...ชั้นร้องไห้อีกแล้วล่ะ....”
    “ร้องไห้บ่อยไม่ดีนะ”
    “ก็เพราะ “เจ้าชายน้อย” ของเธอนั่นแหล่ะ ชั้นสงสารเจ้าชายจังเลย นี่ๆ...เธอว่าไง เธอว่าเจ้าชายน้อยมีจริงในโลกนี้รึเปล่า”
    “ชั้นว่ามีนะ”
    “ชั้นก็ว่างั้นแหล่ะ แต่เราก็ไม่รู้มาก่อน มันแย่มากเลยนะรู้มั้ย นี่ถ้าไม่ได้เอ็กซูพีรีนี่ เราคงไม่มีวันได้รู้เรื่องแบบนี้มาก่อนเลย ไม่เสียแรงที่พ่อนักเขียนนี่มีชื่อเก๋เหมือนของเราเลย จริงมั้ย”
    “อือ....”
    “นี่ๆ ชั้นยังคิดอีกนะ....ว่าจริงๆก็ดีที่เจ้าชายยังคงเป็นเจ้าชายน้อยแบบนั้นต่อไป...นี่คงจะแย่น่าดู ถ้าเค้าโตขึ้น...ก็คงจะกลายเป็นเจ้าชายธรรมดาทั่วๆไปเป็นแน่.....จริงๆเรื่องของเราก็ดูธรรมดาๆเกินไปเหมือนกันนะ ว่ามั้ย”
    “ไม่รู้สิ”
    “ชั้นรู้ดี มันใช่เลย”
    “แล้วเธออ่าน “Planet of the people” รึยัง”
    “ชั้นอ่านหมดแล้วรูดอล์ฟิโอ...ชั้นว่า เอ็กซูพีรีนี่เป็นยอดนักเขียนนะ แม้แต่เขียนเรื่องที่ออกจะน่าเศร้าให้กลายเป็นเรื่องน่าอ่านไปได้ แถมสนุกด้วย นี่ๆ...จำได้มั้ย ตอนที่นายบาร์คได้รับการไถ่ตัวออกมาเป็นอิสระ เค้าได้รับเงินก้อนนึงเอาไว้ติดตัว ปรากฏว่าเค้าผลาญเงินเอาไปซื้อรองเท้าแจกสาวๆซะหมด ตอนหลังเลยไม่มีตังก์ไง”
    “ใช่ๆ... แล้วจำนายโบนาตุสได้มั้ย...คนที่หลอกชาวอาหรับให้หลงแล้วก็ปอกลอกไถตังก์เอาจนหมดตัว จนพวกนั้นทั้งรักทั้งชัง จำได้มั้ย....”
    “จำได้สิ ก็เพราะถ้าไม่มีนายโบนาตุส ทะเลทรายก็คงเป็นแค่ทะเลทรายเปล่าๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจ นายนั่นทำให้ทะเลทรายทั้งอันตรายทั้งโรแมนติกไปในตัว...”
    “เธอนี่ก็เก่งนะ....ถ้าเธอสามารถเข้าใจเรื่องแบบนี้ได้ทั้งหมด”
    “รูดอล์ฟิโอ....” เธอหยุดบทสนทนากระทันหัน
    “มีอะไรหรือเปล่า...”

    ...ความเงียบ.....

    ....เขาสลายความเงียบ....
    “รูดอล์ฟิโอ....ชั้นกังวลอะไรบางอย่าง บอกไม่ถูก ....มาหาชั้นตอนนี้ได้มั้ย....ชั้นอยู่บ้านคนเดียว”

    *******************


    สาวน้อยแอบเหลือบมอง....แล้วก็เดินไปยังโซฟา...นั่งลง...
    “ทำไมเธอเงียบจังเลย” เขาเริ่มถามเธอก่อน
    “ผู้หญิงคนนั้นไม่อยู่ใช่มั้ย”
    “หมายถึงภรรยาชั้นเหรอ”
    “ใช่น่ะสิ”
    “ไม่อยู่”
    “ผู้หญิงคนนั้นมัน....ยัยแก่ทึนทึก”
    “อะไรนะ”
    “ยัยแก่ทึนทึกไง...ทึนทึก”
    “ไปเอาคำนี้มาจากไหนน่ะ”
    “ก็พจนานุกรมทั่วไปไง ไม่เห็นจะยาก ในนั้นชั้นว่าคำนี้เหมาะสุดแล้วล่ะ”
    “อีโอ....ห้ามพูดแบบนั้นอีกนะ”
    “ไม่ใช่อีโอ...รูดอล์ฟิโอ”
    “นั่นแหล่ะ...รูดอล์ฟิโอ”
    “วันก่อนชั้นก็โทรมาหาเธอ...แต่เป็นผู้หญิงคนนั้นรับสาย รู้มั้ยว่าหล่อนพูดยังไงกับชั้น หล่อนว่านี่ถ้าเธอจะมาถามโจทย์คณิตศาสตร์ก็ไปถามหาครูที่ไหนซะไป.....ชั้นว่าดูท่าหล่อนจะหึงเธออยู่เอาการนะเนี่ย....”
    “ชั้นว่าไม่หรอก”
    “รูดอล์ฟิโอ....แล้วเธอว่า....ชั้นกับหล่อนใครดีกว่ากันน่ะ....ชั้นยังไม่โตเต็มที่เลยนะ....ยังไม่สาวเต็มตัวเลย....ชั้นยังสวยยังสาวกว่านี้ได้อีกเยอะ...”

    สาวน้อยอมยิ้ม...พยักหน้าเป็นเชิงให้ชายหนุ่มเห็นด้วย

    “เห็นมั้ย....ชั้นว่าถึงเวลาที่เธอควรจะแยกทางกับผู้หญิงคนนั้นได้แล้ว”
    “อย่าพูดอะไรโง่ๆแบบนั้นนะ....นี่ชั้นคงยอมให้เธอมากเกินไปแล้วนะเนี่ย...”
    “ยอมเพราะรักใช่มั้ย...”
    “เปล่า....เพราะเห็นแก่เพื่อนตะหาก”

    เธอเงียบไป.....ขมวดคิ้วจนเห็นได้ชัดว่าไม่สบายใจอะไรบางอย่าง.....แต่ก็ไม่นานนัก....

    “หล่อนชื่ออะไร”
    “ใคร....ภรรยาชั้นเหรอ”
    “ก็ใช่น่ะสิ”
    “คลาว่า”
    “ชื่อคนห่าอะไรกันเนี่ย....”

    ชายหนุ่มโกรธทันที....
    “พอได้แล้วนะ...”

    สาวน้อยลุกขึ้น...หลับตาไปครู่หนึ่ง...แล้วก็ละล่ำละลักออกมา....
    “รูดอล์ฟิโอ....ชั้นมันผู้หญิงแปลกประหลาด....ให้อภัยชั้นเถอะ...ชั้นไม่ได้ตั้งใจ...”
    “...เอาล่ะ...แค่อย่าโพล่งอะไรบ้าๆออกมาอีกก็พอ” เขาเตือนเธอ
    “ไม่แล้ว....”

    เธอถอยออกมาห่างๆ....หันออกไปทางหน้าต่าง......

    “รูดอล์ฟิโอ...เอางี้นะ...เอาเป็นว่าวันนี้ชั้นไม่ได้มาหาเธอที่นี่....แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรบ้าๆทั้งนั้น...ตกลงมั้ย”
    “ตกลง”
    “แล้วก็......ถือว่า...ชั้นลาเธอทางโทรศัพท์ละกันนะ”
    “โอเค”

    ........โทรศัพท์ดังขึ้นหลังจากที่เธอจากไปประมาณห้านาที.....

    “ลาก่อนรูดอล์ฟิโอ”
    “ลาก่อน”

    ....เขาถือหูรอ....ว่าเธอจะพูดอะไรบางอย่างอีก......

    .......เธอวางหูไปแล้ว.........

    *******************


    เธอหายไป....ไม่ได้โทรมาอีกเลย....แล้วเขาก็ไม่เห็นเธอไปนานทีเดียว...เขาได้รับงานด่วนและต้องออกเดินทาง...กว่าจะกลับก็เดือนพฤษภาคม....เวลาที่ความร้อนเริ่มเบียดแทรกความอบอุ่นและใบไม้เขียวขจีเต็มที่......ช่วงเวลานี้ เขามักจะได้รับมอบหมายงานมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า....เมื่อใดที่เขาคิดถึงเธอขึ้นมา เขาก็มักจะบอกตัวเองเสมอ.....เอาน่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยคุยละกัน...ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้...ไม่พรุ่งนี้ก็มะรืนนี้.....
    ....นานแล้วที่เขาไม่ได้คุยกับเธอเลย......

    ....เขาพบเธออีกครั้ง...โดยบังเอิญ...บนรถรางสายเดิม ทันทีที่เขาเห็นเธอ เขารีบเบียดแทรกฝ่าคนบนรถมากมาย....กลัวว่าเธอจะรีบลงจากรถไปซะก่อน....ก็เธออาจจะเลือกลงป้ายไหนก็ได้ ส่วนเขาเองก็อาจไม่โดดลงจากรถตามเธอไป....

    ....เธอยังคงนั่งอยู่บนรถ ....เขาเพิ่งรู้ตัวดีว่า เขาดีใจที่เธอยังอยู่ตรงนั้น....ดีใจกว่าที่ควรจะเป็น....ในฐานะเพื่อน......

    “สวัสดี อีโอ” เขาทักเธอ มือแตะที่ไหล่เธอเบาๆ

    เธอหันมา ทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อย มองเขา....แล้วพยักหน้ารับพร้อมส่งยิ้มเป็นสัญญาณว่าดีใจ.....

    “ไม่ใช่อีโอ...รูดอล์ฟิโอต่างหาก” เธอพูดแก้คำผิดของเขาเหมือนเคย “เรา....ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมใช่มั้ย...”
    “แน่นอนสิ รูดอล์ฟิโอ”
    “เธอไปตามงานต่างจังหวัดมาเหรอ”
    “ใช่”
    “ชั้นโทรไปหาเธอมาครั้งนึง แต่เธอไม่อยู่”
    “....ชั้นกลับมาอยู่ได้อาทิตย์นึงแล้วล่ะ”

    ....บนรถคนแน่นมาก และผู้คนก็เบียดเสียดยัดเยียดกันเหมือนเคย

    ....ป้ายรถเมล์....ถึงเวลาต้องยืนเพื่อเตรียมตัวลงจากรถ....

    ....เธอ....เขา....ใกล้ชิด.......

    ....หน้าผากเธอแทบสนิทกับคางของเขา....และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นเพื่อบอกอะไรบางอย่าง เป็นจังหวะที่เขากำลังก้มหน้าเพื่อจะแนบหูให้ใกล้เธอมากขึ้น

    ....สองสายตา....หนึ่งเดียว.....ไม่อาจใกล้ได้มากกว่านี้อีกแล้ว.....

    “รูดอล์ฟิโอ...ขอชั้นพูดอะไรซักอย่างได้มั้ย”
    “แน่นอนได้สิ...อะไรเหรอ”

    เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา....อีกครั้งที่สายตาประสานกัน.....เขาอยากเข้าใกล้เธอมากกว่านี้อีก....

    “รูดอล์ฟิโอ....ชั้นเหงามากเวลาที่ไม่มีเธอ”
    “เด็กโง่....”
    “ชั้นรู้.....แต่...จริงๆนะ....ชั้นไม่ได้คิดถึงหนุ่มหน้าไหนเลยยกเว้นเธอ....ไม่มีใครมีค่าพอสำหรับชั้น”

    รถรางจอด....ทั้งสองคนลงจากรถ

    “เธอจะกลับบ้านไปหาคลาว่าใช่มั้ย”
    “...ยังหรอก....เราไปเดินเล่นกันมั้ย....”

    ทั้งสองเดินไปทางริมน้ำ....ตรงที่กอหญ้าขึ้นจนรกไปหมด....ไม่มีทางเดิน ทั้งสองต้องลุยฝ่ากันเอง เดินข้ามกองขยะและพงหญ้าทั้งหลาย ....เขาจับมือเธอ พยุงฝ่ากองเนินดินที่แสนขรุขระ....
    เธอไม่พูดอะไร วันนี้เธอดูไม่เหมือนเธอเมื่อครั้งก่อน.....เขาเองรู้สึกว่า...เธอเองก็คงไม่ต่างจากเขา.....ในใจเต็มไปด้วยความกังวลอะไรบางอย่าง.....บางอย่างที่รุนแรง เร่งเร้า และไม่ยอมสยบใต้อำนาจของสิ่งใด.....

    ทั้งสองเดินไปถึงริมน้ำ มือยังประคองจับไว้เหมือนตอนที่เดินลุยมาด้วยกัน ..... มองไปยังน้ำที่ไหลผ่านไป....มองออกไปสุดสายน้ำ....แล้วก็มองไปที่สายน้ำเอื่อยอีกครั้ง

    “รูดอล์ฟิโอ.....” เธอทนเงียบต่อไปไม่ไหว “.....ชั้น....ยังไม่เคยมีใคร....จูบชั้นเลย”

    เขาก้มลงไปหาเธอ.....จูบเบาๆที่แก้มนวลของเธอ

    “ไม่....ที่ปาก” เธอร้องขอ....
    “...ที่ปาก....ไว้เฉพาะคนรู้ใจที่สุดเท่านั้น” ...เขากัดฟัน....สะกดคำพูดออกไป
    “.....แล้วชั้นล่ะ....”

    ....อะไรบางอย่าง....เธอสั่นเทิ้ม....เขาเริ่มหวาดกลัวอะไรบางอย่าง....

    ในไม่กี่อึดใจถัดมา เขาก็เข้าใจ.....ไม่ใช่แค่รู้สึก....แต่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า.....เธอตบหน้าเขา....ตบอย่างแรง....อาจเป็นตบที่แรงที่สุดในชีวิตเขา....

    ....เธอวิ่งออกไป...ย้อนกลับไปยังที่ที่เดินมาด้วยกัน....ย้อนผ่านพงหญ้ารกชันนั้น....ย้อนผ่านกองดินและเนินทราย.....ย้อนผ่านความกังวลและความหวังทั้งปวง..........

    .....เขายังยืนนิ่งอยู่...มองออกไป....ตามหลังเธอ.....เขาไม่กล้าที่จะเรียกให้เธอกลับมา....ไม่กล้าที่จะวิ่งตามเธอออกไป....ไม่กล้าที่จะตามเธอให้ทัน......เขายังยืนตรงนั้นอยู่อีกนานทีเดียว.....ใจลอย...เกลียดใจตัวเอง.........

    *******************


    .....เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อวันเสาร์.....เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นแม่ของเธอโทรมาหาเขา...
    “รูดอล์ฟิโอ....ขอโทษเถอะนะ....ฉันคงปลุกเธอแต่เช้า....” น้ำเสียงของผู้เป็นแม่สั่นเครือไม่เป็นจังหวะ
    “มีอะไรเหรอครับคุณแม่....”
    “รูดอล์ฟิโอ....เมื่อคืนอีโอไม่กลับบ้าน”

    ตามจริงแล้ว....เขาควรจะถามอะไรบางอย่างกลับไป....แต่เขาก็เงียบไป...พูดอะไรไม่ออก

    “ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว....หมดหนทาง.....ไม่รู้จะทำอะไรต่อไปดี.....นี่เป็นครั้งแรกที่....”
    “ใจเย็นๆไว้ก่อนครับคุณแม่....เป็นไปได้ว่าอีโออาจนอนค้างที่บ้านเพื่อนก็เป็นได้”
    “ฉันก็ไม่รู้ค่ะ”
    “ไหนๆมันก็เกิดขึ้นแล้ว....ยังไง....ถ้าอีกซักชั่วโมงสองชั่วโมงเธอยังไม่กลับมา เราค่อยออกไปตามหากันละกันนะครับ ยังไงก็ใจเย็นๆไว้ก่อนครับ อีกซักสองชั่วโมงเดี๋ยวผมโทรกลับนะครับ....”

    เขาวางหู....

    .........ตัวแกเองก็ต้องทำใจเย็นๆไว้ด้วย....บางทีเมื่อคืนเธออาจนอนค้างบ้านเพื่อนก็เป็นได้ ......

    เขาพยายามทำใจเย็นเข้าไว้ แต่เขาเองก็ทำไม่ได้ เขารู้สึกว่าประสาทเริ่มจะกิน....เขาพยายามหาอะไรบางอย่างเพื่อดับอารมณ์ของเขา.....
    ...เขาเดินไปยังห้องเก็บของเก่า....เขาเริ่มรื้อกองหนังสือเก่าๆที่กองรกในห้องนั้น.....หนังสือสมัยเรียนมัธยม....สมุดรวมโจทย์พีชคณิตอยู่ที่ไหนซักแห่งในนั้น.....การรื้อกองหนังสือเก่าในยามนี้ทำให้เขาเพลินจนลืมอะไรบางอย่างที่รบกวนจิตใจเขาอยู่ในขณะนี้ไปได้ซักพัก.....

    .....ไม่มีทีท่าว่าจะมีโทรศัพท์เข้ามาในยามนี้....รูดอล์ฟขังตัวเองเอาไว้ในห้องครัว....อยู่กับกองหนังสือเรียนเก่าเหล่านั้น...พลิกอ่าน.....นั่นไงล่ะ....ถ้าจะถ่ายน้ำจากอ่างเก็บน้ำหนึ่งไปอีกอ่างนึงในเวลาสองชั่วโมง

    ....โทรศัพท์ดังขึ้น........

    “อีโอกลับมาแล้ว....” แม่ของเธอร้องไห้ไม่หยุดในขณะที่พูด

    เขายืนนิ่ง....ฟังโทรศัพท์.....

    “รูดอล์ฟิโอ....ได้โปรดแวะมาที่บ้านหน่อยเถอะ”
    ....แม่ของอีโอยังร้องต่อไปอีก....
    “เกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้กับลูกของแม่.......”

    *******************


    เขาถอดเสื้อกันฝนออกโดยไม่รอเจ้าของบ้านอนุญาตให้แขวนเสื้อ....แม่ของอีโอไม่พูดอะไร....ผายมือชี้ไปยังประตูห้องหนึ่ง....

    ....อีโอนั่งอยู่บนเตียง....นั่งบนขาที่ไขว้กันไว้แน่น ....โยกตัว....มองตรงออกไปนอกหน้าต่างที่อยู่ข้างหน้า.....
    “รูดอล์ฟิโอ”

    ....เธอหันมาหาเขา.....ไม่พูดอะไรซักคำ.....

    “รูดอล์ฟิโอ”
    “พอที....” เธอตอกกลับอย่างแรงใส่เขา “แกไม่ใช่รูดอล์ฟิโอ....แกมันก็แค่รูดอล์ฟธรรมดาๆคนนึง.....รูดอล์ฟธรรมดาๆ...เข้าใจมั้ย”

    .....ความเจ็บปวดเข้าครอบงำเขาจนร่างชาไปทุกส่วน.....แต่เขายังมีสติสัมปชัญญะดีพอที่จะประคองตัวนิ่งไว้ต่อไป....เขาเดินไปยังระเบียงริมหน้าต่าง....เอนตัวพิง....มองออกไปข้างนอก.....

    เธอยังคงโยกตัวไปมาอย่างคนไร้สติ.....มองตรงไปข้างหน้า....ออกไปยังหน้าต่างข้างนอก....มองผ่านเลยตัวเขาไป......เธอโยกตัวไปมาบนเตียง เสียงสปริงดังตามจังหวะ.....

    “เอาเถอะ.....ว่าแต่....บอกมา...ว่าเธอไปอยู่ที่ไหนมาเมื่อคืน”
    “ไปตายซะไป”
    ....เธอสบถใส่เขาอย่างเหนื่อยอ่อน....ไม่แม้แต่จะหันมามองเขาอีก....

    เขาพยักรับ.....หยิบเสื้อกันฝน....ไม่ได้ตอบแม่ของอีโอที่นิ่งเงียบเป็นเชิงถามเขาว่า....เกิดอะไรขึ้น....ลงบันได....แล้วก็เดินไปตายดาบหน้า..........

    ......วันอาทิตย์เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ยังไม่ค่อยมีผู้คนเดินไปมาบนถนนมากนัก และก็ไม่มีใครทักเขาระหว่างทางวันนั้น....

    .....เขาเดินไปตามริมน้ำ....ผ่านพงหญ้า....เดินลงไปยังชายเลนริมน้ำ.....ในใจพลันครุ่นคิด...........



    “.....แล้ว....ยังไงต่อไปล่ะ......”

    อ่านบทความอื่นๆในหมวดวรรณกรรม: บทความทั้งหมด >>>
    
     
    กรุงเทพมหานคร
    มอสโก
    เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
    วลาดิวอสต็อก
    เคียฟ
    เยเรวาน
    อัลมาตี
    ทาชเคนท์
    Москва информер погоды
    Банкок информер прогноз погоды
    เรื่องเด่น
    รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาเยือนรัสเซีย
    บทความ
    สวัสดีรัสเซีย ตอนที่ 2 รู้จักและเข้าใจคนรัสเซีย

    โดย ภาณุภัค ผ่องอำพันธ์
    สวัสดีครับคุณผู้อ่าน ครั้งนี้ผมจะสวัสดีรัสเซียด้วยการแนะนำให้คุณผู้อ่านได้รู้และเข้าใจถึงบุคลิกลักษณ ...
    บันทึกลับผู้ติดตาม : ตอนที่ ๑

    โดย นายโตสตอย ช้างเท้าหลัง
    ๒๙ เมษายน – ๕ พฤษภาคม ๒๕๔๙  ผมเดินทางออกจากท่าอากาศยานกรุงเทพฯด้วยเที่ยวบิน TG 974 เครื่องออกตามเวลา ๑๐.๒๕ น ...

    *** สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงมอสโก ขอสงวนลิขสิทธิ์ในงานเขียนและงานแปลทุกชิ้น ***

    Copyright © 2008-2012 Royal Thai Embassy. All Rights Reserved.